پشت كاجستان٬ برف.

برف٬ يک دسته كلاغ

جاده يعنی غربت

باد٬ آواز٬ مسافر٬ و كمی ميل به خواب

شاخ پيچک٬ و رسيدن٬ و حياط.

من٬ و دلتنگ٬ و اين شيشهٔ خيس.

می نويسم٬ و فضا.

می نويسم٬ و دو ديوار٬ و چندين گنجشک.

يک نفر دلتنگ است.

يک نفر می بافد.

يک نفر می شمرد.

يک نفر می خواند.

زندگی يعنی: یک سار پريد.

از چه دلتنگ شدی؟

دلخوشی ها كم نيست: مثلا اين خورشيد٬

كودك پس فردا٬

كفتر آن هفته

يک نفر ديشب مرد

و هنوز٬ نان گندم خوب است.

و هنوز٬ آب می ريزد پايين٬ اسب ها می نوشند.

قطره ها در جريان٬

برف بر دوش سكوت

و زمان روی ستون فقرات گل ياس.

Happiness Cannot
Come From Without,
It Must Come
From Within.
It Is Not What We
See And Touch Or
That Which Others
Do For Us
Which
Makes Us Happy,
It Is That Which We
Think And Feel And Do
First For Others Fellow
And Then For Ourselves

صدای گام های گریه می آید

دوباره آمدی

کنار پنجره، شعری نوشتی و رفتی

این بار صدای قدم های تو را

از پس پرده گاه گناه و گریه

شنیدم

حالا به اولین ستاره که رسیدی بپرس

کدام شاعر غزلپوش

شبانه، عشق را

در برگ های ولنگار دفتری کهنه می نوشت

اما

تو که نشانی شاهراه ستاره را نمی دانی

همیشه

از سیب و ستاره و روشنی قصرهای کاغذی که می نوشتم

می گفتی

هزار

پروانه هم که بر برگهای دفترت بچسبانی

پینه ی پیر و یاس علیل باغچه ی ما گل نمی دهد

هیچ وقت بهار طلایی روز و رویا را

باور نکردی! گل من

هیچ وقت خدا

شعر: یغما گلرویی

امروز یه فال حافظ گرفتم، نمی گم خیلی به فال حافظ معتقدم اما خوب گاهی واسه اینکه می خوای هرجوری هست کسی رو پیدا کنی که بهت نوید روزهای خوش رو بده فال می گیرم. ولی همیشه سعی می کنم غزلهاش رو بخونم چون زیبا هستن و جادویی...

هزار شکر که دیدم و به کام خویشت باز

ز روی صدق و صفا گشته با دلم دمساز

روندگان طریقت ره بلا سپرند

رفیق عشق چه غم دارد از نشیب و فراز

غمِ حبیب نهان به ز جستجوی رقیب

که نیست سینهٴ ارباب کینه محرم راز

اگر چه حسن تو از عشق غیر مستغنی است

من آن نیم که ازین عشقبازی آیم باز

چه گویمت که ز سوز درون چه می بینم

ز اشک پرس حکایت که من نیَم غماز

چه فتنه بود که مشاطهٴ قضا انگیخت

که کرد نرگس مستش سیه به سرمهٴ ناز

بدین سپاس که مجلس منور است به تو

گرت چو شمع جفایی رسد بسوز و بساز

غرض کرشمهٴ حسن است ورنه حاجت نیست

جمالِ دولتِ محمود را به زلفِ ایاز

غزل سرایی ناهید صرفه ای نبرد

در آن مقام که حافظ بر آورد آواز

سعی می کنم همه چیز رو فراموش کنم تقریبا همه ی انرژیم صرف این کار می شه و تصمیم دارم درسم رو ادامه بدم . کنکور کارشناسی نا پیوسته  نزدیکه، چیزی بهش نمونده باید تند تند همه ی درس ها رو بخونم و تست بزنم.

بقیه خواستن و من هیچ حرفی نزدم، شاید چون فکر نمی کردم دروغ باشه یا یه خیال ساده، شاید چون فکر کردم لابد اونها از چیزی مطمئن هستند که اینجوری راحت و ساده و مطمئن درباره موضوع به این مهمی حرف می زنن و من ساده تر از همه خیلی راحت باور کردمو حتی یک لحظه با خودم فکر نکردم این حرفها درسته یا نه؟!

شاید بگی : الانم چیزی نشده، ما به هم تعهدی ندادیم، فقط یه حرف ساده که بین بزرگتر ها رد و بدل شده و این هیچ تعهدی رو برای هیچ کدوم بوجود نمی آره.

درسته! درسته.

من که یه بچه نبودم،مثلاً 19 سالم بود، دانشگاه می رفتم، یه عالمه داستان و مجله و کتاب خونده بودم اما وقتی خودم درگیر همچین موضوعی شدم مثل دختر های 13 ساله احساساتی شدم و باور کردم و به هیچ کس حرفی نزدم چون فکر می کردم لازم نیست!

و حالا که می خوام حرف بزنم و بگم این چند ماه برای من چه جوری گذشته، هیچ کسی رو پیدا نمی کنم!

می ترسم، می ترسم از اینکه بگن هیچ تعهدی نبوده،از اینکه بگن مشکل خود تو بودی ، زود باور و ساده ،حتی می ترسم به خود تو بگم!

اصلاً فکرش رو هم نمی کردم که یه روز بی خبر از همه جا و همه چیز وقتی میام و وبلاگت رو می بینم همه آینده ام و برنامه هام از بین میره.

خیلی دیر متوجه همه چیز شدم، تعجب می کنم، چقدر ساده بودم!

اون همه مدت داشتم یه اسم دیگه رو می دیدم اما باور نمی کردم ،اونقدر بهت اطمینان داشتم که نمی تونستم باور کنم.